امروز يه روز حساننده و سرد ،اونقدر سرد که استخونای دستام سر و صداشون در اومده.اما سرما هر چي باشه از تموم گر ماهای دنيا بهتره،دلم هيچ آتيشي رو دلش نمي خواد دوست نداره بسوزه خاکستراشو فوت کنن تا ابديتم وقت بزاره هي بگرده دنبالشون...چه کار بي فايده اي پيدا شدني در کار نيست شايدم مي گرده که وقتش بگذره يا حتا سرش گرم شه نمي دونم چه حسيه.امروز از صبح تا حالا چند بار نزديک بوده برم زير ماشين توی کدوم عالم و دنيا نفس مي کشم نمي دونم.اِ اِ...راستي من اصلا نفس ميکشم؟نمي دونم اين چيه که به عنوان هوا فرو ميکنم تو ريه هام.بيچاره ها دلشون واسه يه چيزی که حداقل اسمش هوا باشه لک زده.اما هيچ وقت هيچ چيز سر جاش نيست لااقل هر کي سر جاش باشه من صد در صد سر جام نيستم.الان يادم نيست جام کجا بوده اصلا مفهوم مکان برام از بين رفته من حتا اتاقم و هم ديگه باور ندارم.هر وقت از بيرون مي يام واردش مي شم حس ميکنم هر روز  داره عرض کم ميکنه نمي دونم اين حس و هميشه دارم.عرضش داره عوض ميشه ولي حتم دارم زياد تر نمي شه. نمي دونم شايد به جايي برسه که واسه رفتن توش مجبور بشم مچاله شم شايدم هر شب خودمو جويدم که تو عمل انجام شده قرار نگيرم.حوصله ی هيچ غافلگيری رو ديگه ندارم از حالا دست به کار مي شم که اگه يه روز چشممو باز کردم ديدم حتا ديگه اندازه ی تختم هم جا نداره بهش بخندم.راستی جويدنه مي تونه کاری بکنه؟هر بار که مي خوام سعي کنم فکر کنم راه حل پيدا کنم يه سر درد مي گيرم درست مثل الان که مي خوام سر مو از ته ببرم بزارم کنار به عاقبتشم اصلا فکر نکنم.وای امروز يه روزی که بار معنايي نداره تهي به تمام معنا تهي از هر چيزی که فکر شو بکنيد.سرم بدجوری گيج مي خوره اونقدر زياد که تهوعم زياد مي شه.آخرش فکر کنم از حجم اين همه فکر که توی کلمه خفه شم. لحظه هام قفلم ميکنن و اين سکوت ممتدی که اينجاست و با هيچ چيزی نمي شه اندازه گيری کرد.مقياس اندازه گيری موخيلي وقته گم کردم.ول کردم همه چيزو ومنتظرم همه چيز هم منو ولم کنن.اين حس الانم اونقدر غليظه که برام قالب مي سازه.تموم رفتارا مو ديکته ميکنه.روی همه ی حسهام بر چسب طريقه ی استفاده چسبونده.خورده های درونم گم شدن مي دونم هر چقدر هم که جون بکنم ديگه نمي تونم مثل روز اولم بشم .اصلا راستش يادم نمي ياد اولش چطوری بودم و اين حد اقل خوبي ش اينه که خيلي از وضعيت فعليم شوکه نمي شم.انگار همه چيز غریب به نظر مي ياد.دلم فقط يه خواب طولاني مي خواد...يه وجود مجهول که هيچ چيزش اينقدر برام روشن نباشه.